«Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν»
Δημοσιεύθηκε 28 Μαΐου 2026
Οἱ τρεῖς τελευταῖες Κυριακές (Ἁγίων Πατέρων - Πεντηκοστῆς -Ἁγίων Πάντων) ἀναφέρονται στίς συνέπειες, τά ἀποτελέσματα, τῆς Ἀναστάσεως- καί στήν ὁλοκλήρωση τοῦ μυστηρίου τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
Κατά τήν τελευταία αὐτή τριάδα τῶν Κυριακῶν τοῦ Πεντηκοσταρίου: α) Πανηγυρίζεται ἡ καθιέρωση τοῦ δόγματος περί τῆς θεότητος τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος καί στούς οὐρανούς ἀναληφθέντος Σωτῆρος καί διακηρύσσεται περί αὐτῆς ἀκλόνητη πίστη τῆς Ἐκκλησίας, τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πατέρων. β) Ἑορτάζεται ἡ ἐπέτειος τῆς ἱερᾶς ἡμέρας κατά τήν ὁποία ἡ ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔκαμε τήν Ἐκκλησία ἱκανή γιά τήν πραγματοποίηση τοῦ θείου προορισμοῦ της στήν γῆ, τήν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς γ) Ἀναπέμπονται, τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, οἱ δοξολογίες τῆς ἐπί τῆς γῆς Ἐκκλησίας πρός τόν Θεῖο Ἱδρυτή καί Ἀρχηγό της γιά τά κατορθώματα τῶν Ἁγίων Του καί γιά τήν συγκρότηση τῆς ὑπερκοσμίου Ἐκκλησίας τῶν ἐκλεκτῶν, πού θ’ ἀποτελέσει τήν «καινήν γῆν» τήν ὁποία «προσδοκῶμεν».
Ἀλλά τό ἔργο αὐτό τῆς λυτρώσεως καί τῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ ἀνθρώπου, τό ἔργο-ὅπως λέγεται- τῆς Θείας Οἰκονομίας, εἶναι ἀποκύημα μόνης της θείας Σοφίας, τῆς ὁποίας ἔργον εἶναι καί ὅλη ἡ ὁρατή καί ἡ ἀόρατος δημιουργία. Ἡ Θεία Σοφία τοῦ Δημιουργοῦ, ἡ ὁποία μάλιστα ἐνσαρκώθηκε καί ἐνανθρώπησε ἐν τῷ Ἰησοῦ Χριστῷ, ἐξυμνεῖται σέ μία ἰδιαίτερη ἑορτή μέ τά μᾶλλον ὑπέροχα σέ πνευματικό περιεχόμενο ἐκκλησιαστικά ἄσματα τοῦ Πεντηκοσταρίου.
Ἐπισφράγισμα τῆς περιόδου ἀποτελεῖ ὁ ὕμνος πού ἐπαναλαμβάνεται σέ κάθε θεία Λειτουργία«Εἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον, εὕρομεν πίστην ἀληθῇ, ἀδιαίρετον Τριάδα προσκυνοῦντες· αὕτη γάρ ἡμᾶς ἔσωσεν».
Πεντηκοστὴ καὶ ᾿Εκκλησία εἶναι δύο ἔννοιες καὶ δύο ζῶσες πραγματικότητες, οἱ ὁποῖες καὶ ἀλληλοεξαρτῶνται καὶ ἀλληλοσυνδέονται καὶ δὲν μπορεῖ ἡ μία νὰ χωρίσει ἀπὸ τὴν ἄλλη οὔτε κἂν νὰ νοηθεῖ ἡ μία ἐκτὸς τῆς ἄλλης. Ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ ἀρχή, ἡ αἰτία, τὸ μέγα καὶ σωτήριο ξεκίνημα καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁ θεῖος καὶ ἀγλαὸς καρπός, τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Πεντηκοστῆς. Ἡ Πεντηκοστὴ ἡ γεννήτρια ἡμέρα. Ἡ Ἐκκλησία τὸ γέννημα καὶ τὸ θρέμμα. Ἡ Πεντηκοστὴ τὸ θεῖο λίκνο, μέσα στὸ ὁποῖο καὶ γεννήθηκε καὶ ἀνακλίθηκε καὶ μεγάλωσε καὶ μεγαλύνθη καὶ μεγαλύνεται συνεχῶς ἡ «μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ» τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία. Καὶ ἡ ᾿Εκκλησία, ἡ νύμφη τοῦ Χριστοῦ, ζεῖ καὶ ἀνδροῦται καὶ κρατύνεται καὶ βασιλεύει καὶ μεγαλουργεῖ μέσα στοὺς κόλπους καὶ τὴν χάρι τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, μέσα στὴν αὔρα καὶ δωρεὰ τοῦ Παναγίου Πνεύματος. ᾿Εκκλησία Χριστοῦ λέγεται ἡ ᾿Εκκλησία. Ἡ ὕπαρξη τῆς ᾿Εκκλησίας ἐπισημοποιήθηκε καὶ ἡ ἐνεργὸς παρουσία της καὶ ἡ σωτήριος δράση της ἄρχισε κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς μὲ τὴν ἐπιφοίτηση, παρουσία καὶ παραμονὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σ’ αὐτήν. Γι αὐτό ὀρθῶς λέγεται, ὅτι ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔχουμεν ζῶσαν καὶ δρῶσαν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ γενέθλιος τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμέρα.
Ἡ Πεντηκοστή εἶναι ἡ τελικὴ καὶ ἔντονη καὶ πλήρης παρουσία καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς. Πρώτη παρουσία τοῦ Θεοῦ Πατρὸς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μὲ τὴν προσφορὰ τοῦ Νόμου καὶ τὴν ἵδρυση τῆς ἱερᾶς Συναγωγῆς πρὸς προπαρασκευὴ τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας. Δευτέρα παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν προσφορὰ τῆς θείας του ἀληθείας καὶ χάριτος πρὸς ἐνέργειαν τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Τρίτη καὶ τελευταία παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ παραμονή του στὴν γῆ ἡ ἔκχυσις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς ἁγίους τοῦ Κυρίου μαθητές Του καὶ ᾿Αποστόλους Του καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν ᾿Εκκλησίαν πρὸς ὁλοκλήρωση καὶ τελείωση τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας.
Μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ὑπακοή μας στήν Ἐκκλησία γινόμαστε τέκνα της. Ἐκείνη, ἡ ᾿Εκκλησία, μητέρα μας, καὶ ἐμεῖς, οἱ Χριστιανοί της, τὰ μέλη της, τὰ τέκνα της. Μητέρα μας ἡ ᾿Εκκλησία, Πατέρας μας ὁ Θεός, πρωτότοκος ἀδελφός μας ὁ Χριστός. Καὶ ἂς προσέξουμε νὰ ἔχουμε μητέρα τὴν ᾿Εκκλησία. Διότι ὅποιος δὲν ἔχει μητέρα τὴν ᾿Εκκλησία, δὲν ἔχει Πατέρα τὸν Θεόν, λέγουν οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας. Δὲν ἔχουν ἀδελφὸ τὸν Σωτῆρα Χριστό. Δὲν ἔχουν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τῆς Πεντηκοστῆς τὸ Πνεῦμα. Ἑπομένως δὲν ἔχουν σωτηρία. Διότι ἔξω τῆς ᾿Εκκλησίας, λέγουν πάλι οἱ Πατέρες, δὲν ὑπάρχει ὁ Χριστός, δὲν ὑπάρχει τὸ Πνεῦμα, δὲν ὑπάρχει ἡ χάρις, δὲν ὑπάρχει σωτηρία. Πατέρας μας ὁ Θεός, μητέρα μας ἡ Ἐκκλησία, ἐμεῖς τέκνα τῆς ᾿Εκκλησίας μὲ ζωντανὴ πίστη, μὲ πλήρη καὶ ἄκρα ὑπακοὴ καὶ πειθαρχία. Τότε ἔχουμε ἀσφαλῆ καὶ βεβαίαν τὴν αἰωνία σωτηρία.
