«Ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη»
Ἡ πορεία τοῦ Ἀσώτου, ὅπως ὁ Κύριος μᾶς τήν περιέγραψε στήν γνωστή παραβολή του σημαδεύει τίς ἀνθρώπινες ζωές σέ παγκόσμια κλίμακα. Ἴσως καί τή δική μας, ἐνῶ ἀκοῦμε τοῦτο τό κήρυγμα. Ἄς προσέξουμε καί ἄς παρακαλουθήσουμε τά πνευματικά μηνύματα πού μᾶς παραδίδει η παραβολή αὐτή, πολύ σημαντικά γιά τήν πνευματική πορεία μας καί τόν ἀγῶνα μας τήν περίοδο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.
α΄. «δός µου» (Λουκᾶ ιε΄, 12)
Εἶναι τοῦτο τό ρῆμα - φιλοσοφία πολλῶν, ἰδιαίτερα τῶν νέων. Πού νιώθουν αὐτοί μόνοι νά ΄χουν ἀπαιτήσεις ἀπ᾽ ὅλους καί ὅλοι ὑποχρεώσεις σ’ αὐτούς. Ἄχαρος μονόδρομος πού ᾿ναι µιά τέτοια ζωή. Ξεκίνημα πού προδικάζει ἀδιέξοδα καί ἀπογοητεύσεις. Μάλιστα ὅταν τοῦτο κυριαρχήσει στή σχέση τοῦ ἀνθρώπου µέ τόν Θεό. Ὅταν, τά χέρια τοῦ Δωρητή κι’ ὄχι τό πρόσωπο κοιτάζουµε. Ὅταν «ὁ ἄρτος ὁ ἐπιούσιος» εἶναι τό μόνο αἴτημά μας. Ὅταν - τό χειρότερο - τ᾽ ἀγαθά μακρυά κι᾽ ἀνεξάρτητα (ἤ καί ἐνάντια) ἀπό τόν Δότη, ἀπαιτοῦμε ν᾿ ἀπολαύσουμε.
β΄. «διεσκόρπισε» (Λουκᾶ ιε΄, 13)
Ἔρχεται πάντοτε, ἔπειτα ἀπό τό «δός μου». Κοντά στόν Δοτήρα, τά δῶρα παίρνουν τή σωστή τους διάσταση καί χρήση καί γίνονται χαρά κι’ ὄχι ἄγχος. Εὐλογία κι’ ὄχι κατάρα. Πάρτε λ.χ. τό δῶρο τῆς ἁγνότητας καί τῆς ἠθικῆς ὀμορφιᾶς, πού ὁ Θεός ἐμπιστεύεται σέ κάθε νέο καί νέα. Κοντά στόν Θεό, πανώριο κι’ ἀνεκτίμητο μένει. Μακρυά Του, ὁδηγεῖ σέ φοβερό ἀποπροσανατολισμό καί ἐκτράχυνση τῆς πανσεξουαλικότητας τῆς ἐποχῆς µας. Μακρυά ἀπό τόν Θεό, ὁ ἄνθρωπος σκορπίζει.
γ΄. «ἄρχισε νά στερεῖται» (Λουκᾶ ιε΄, 14)
Εἶναι ἡ στιγµή πού ὁ ἄνθρωπος συνειδητοποιεῖ τό κενό µέσα του. Ὅτι δηλαδή, χορτασµός μακρυά ἀπό τόν Πατέρα δέν ὑπάρχει. Ὅτι τό «συναγαγών πάντα», δέν τόν παίρνει πολύ μακρυά. Ὅτι «τά αὐτοῦ πάντα», λίγα εἶναι. Καί γίνονται ἀπογοητευτικά ἐλάχιστα, ἄν θελήσεις νά τά ξοδέψεις μακρυά ἀπό τόν Πατέρα. Τό «πλούσιοι πτωχεύουν καί πεινοῦν», δέν εἶναι ἀποτύπωση μιᾶς µόνον ὑλικῆς εἰκόνας. Ἔχει καί πνευματική ἐφαρμογή. Ὅπως καί τό «οἱ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον, δέν στεροῦνται οὐδενός ἀγαθοῦ» (Ψαλμός λδ΄,10). Λέει ἕνας ὕμνος: «ἡ ἁμαρτία θέλγητρα ἔχει, μά στερεῖται τή χαρά».
δ΄. «ἐπιθυμοῦσε νά γεμίσει τό στομάχι του» (Λουκᾶ ιε΄, 16)
Νά ᾽θελαν καί οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας μέ τούς «πίθους τῶν Δαναΐδων», τούτη τήν ἀλήθεια ν᾿ ἀπεικονίσουν; Τήν ἀπύθµενη ἀνθρώπινη καρδιά, πού τά ὅποια καί ὅσα ξυλοκέρατα, πῶς νά τή χορτάσουν; Δές τό χρῆμα, τή σάρκα, τή φιλοδοξία, τή µέθη καί τά ὅμοια τους. Ποιός εἶπε ποτέ: «φτάνει, γέμισα, χόρτασα»! ᾿Επιθυμοῦσε, σηµαίνει σκυµένος ἰσόβια στό λασποπήγαδο, χωρίς νά ᾿ρθει ποτέ ὁ ξεδιψασµός. Χωρίς ποτέ τήν ὁμολογία ὅτι «τό ποτήρι µου ξεχειλίζει» («καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον» Ψαλμός κβ΄, 5).
ε΄. «κανένας δέν τοῦ ᾿δινε» (Λουκᾶ ιε΄, 16)
᾽Από γιός νά καταντήσεις ζητιάνος, εἶναι βέβαια ἕνα κατάντηµα. ᾿Από τό «τέκνον πάντα τά ἐμά σά ἐστίν» στά ξυλοκέρατα τῶν χοίρων εἶναι μιά ἀπόσταση πού ἡ τραγικότητα μιᾶς ζωῆς χωρίς Χριστό μπορεῖ νά καλύψει. Ὅμως εἶναι καί οἱ ὑψωμένοι ὦμοι. Εἶναι καί ἡ ἀδιαφορία τῶν χθεσινῶν φίλων. Εἶναι ἡ µάταιη ἐπαιτεία. Κι’ ὅλα αὐτά µιά χιονοστιβάδα, πού ξεκίνησε ἀπό τό «δός µοι» καί γοργοκύλησε «εἰς χώραν μακράν». Δηλαδή, κάτι πού μποροῦσε ν᾿ ἀποφευχθεῖ. Καρπός ὁλόπικρης, ἠθελημένης πεισματικῆς ἀνταρσίας.
στ΄. «Χάνομαι ἀπό τήν πεῖνα» (Λουκᾶιε, ιε΄ 17)
Τρισευλογημένη ἡ στιγµή πού ὁ ἄνθρωπος - ὁ ὅποιος ἁμαρτωλός - «ἔρχεται εἰς ἑαυτόν». Στά βήµατα πού ὁδηγοῦν στή σωτηρία, δέν εἶναι ὁ πρῶτος ἀλλά ὁ δεύτερος σταθµός. Πρῶτα, ἔρχεσαι στήν ἀνάγκη. Αὐτή σέ σφίγγει ἀπό κάθε µεριά. Χάνεις τό βιός σου, τούς φίλους σου, τήν πίστη στόν ἑαυτό σου καί στόν ἄνθρωπο. Τότε κάποιοι σταματοῦν ἐδῶ καί καταποντίζονται. Ὁ Ἄσωτος ἀφοῦ ἦλθε στήν ἀνάγκη, ἔπειτα ἦλθε στόν ἑαυτό του. Αὐτογνωσία, πού ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση καί μεταμέλεια.
ζ΄. «Κάμε µε» (Λουκᾶ ιε΄, 19)
Τώρα, ἔρχεται στόν Πατέρα. Ποῦ ἀλλοῦ! Μόνον Αὐτός ἔχει, ὅταν... «οὐδείς ἐδίδου». Κι' ἔρχεται μέ κεφάλι σκυμένο. Δέν βλέπει ἄπληστα κι ἀπαιτητικά τά χέρια. Σκύβει καί φιλεῖ τά πόδια. Τό αἴτημα εἶναι τώρα «κάμε µε». «Ποίησόν με». Καί ἡ ἀπόσταση ἀνάμεσα στό «δός μου» καί «ποίησόν με» εἶναι τόσο μεγάλη, ὅση ἡ μεταμέλεια καί ὁ συγκλονισμός τούτου τοῦ νέου. Ὅμοια καί σύ. Πάψε νά κυττάζεις τοῦ Θεοῦ τά χέρια καί ἀτένισε στήν καρδιά Του. Πού σ' ἀγάπησε. Πού ᾿στειλε τόν Χριστό γιά σένα. Πού σέ περιμένει μέ τόση καί ἴδια ἀγάπη, ὅπως ὁ πατέρας τοῦ Ἀσώτου.
