Ἡ πνευματική ἄθληση

Δημοσιεύθηκε 15 Ἰανουαρίου 2026

Πῶς ἀποκτᾶται τό ὀρθόδοξο βίωμα; Kατά τόν λόγον τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὁ πιστός καλεῖται νά βιώσει τήν ἐν Χριστῷ ζωή, τό ὀρθόδοξο βίωμα γνήσια, ὥστε νά ἀναγεννηθεῖ κατά τό: «Τό γάρ γράμμα τοῦ νόμου ἀποκτέννει, τό δέ πνεῦμα ζωοποιεῖ» (Β΄ Κορινθίους γ΄, 6). Ὁμιλοῦμε περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ἡ ὁποία συγκροτεῖται καί τελειοποιεῖται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Χωρίς αὐτό δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρξει ὀρθόδοξο βίωμα, χριστιανική ζωή. Τό Ἅγιο Πνεῦμα μᾶς ἀναγεννᾶ. Μᾶς δίδει χαρίσματα. Μᾶς ἁγιάζει. Κατακαίει καί συγχωρεῖ τίς ἁμαρτίες μας. Καλλιεργεῖ τήν θέληση τοῦ ἀνθρώπου νά προτιμᾶ καί νά ἐργάζεται τίς ἀρετές.       Τό Ἅγιο Πνεῦμα λαμβάνουμε διά τῶν Μυστηρίων. Κυρίως δέ ἐφ’ ὅσον ὁμιλοῦμε περί βαπτισμίων, μέ τήν ἱερά ἐξομολόγηση καί τήν θεία Εὐχαριστία. Ἐκ τούτων συνάγεται ἡ ἀναγκαιότητα συμμετοχῆς στά Μυστήρια καί ἡ ἀναγκαιότητα τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος γιά τήν τήρηση στήν ζωή μας τῶν ἀγλαῶν καρπῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία δέν εὑρίσκονται αὐτόματα καί μέ αὐτοματοποιημένες διαδικασίες. Χρειάζεται νά τονίσουμε τήν σημασία τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος ὑπενθυμίζοντας τούς ἀγῶνες τῶν ἁγίων καί τήν καταξίωσή τους. Ἡ πνευματική ἄθληση εἶναι χαρακτηριστικό στοιχεῖο τοῦ ὀρθόδοξου βιώματος. Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος τονίζει: «Ἡ ὁδός τοῦ Θεοῦ σταυρός καθημερινός ἐστίν. Οὐδείς γάρ ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνῆλθεν μετά …Οὐ γάρ δίδωσι ὁ Θεός χάρισμα μέγα, χωρίς μεγάλου πειρασμοῦ. Κατά γάρ τούς πειρασμούς καί τά χαρίσματα ὡρίσθησαν ὑπό τοῦ Θεοῦ κατά τήν σοφίαν αὐτοῦ» καί ὁ Σοφός Σειράχ «Τέκνον εἰς προσέρχη δουλεύειν τῷ Κυρίῳ ἑτοίμασον τήν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν» (β΄13).Μέ τήν κατηχητική μέθοδο τῶν καταξιωμένων χριστιανῶν παιδαγωγῶν μας πρός τό ποίμνιό μας καί τήν ἔμπνευση καί εὐαισθησία μας, δημιουργοῦμε τίς σιδηροτροχιές πάνω στίς ὁποῖες θά κινηθοῦν ἡ ἔμπνευση, ἡ εὐαισθησία, ἡ εὐρηματικότητα, ἡ φαντασία μας γιά τό ἔργο αὐτό.

Στό πολύ σημαντικό ἔργο αὐτό θά λάβουμε ὑπ’ὄψιν μας τίς ἐν συνεχείᾳ πνευματικές προϋποθέσεις :

-τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας. Εἴμεθα διάκονοι στό ἔργο τοῦ Θεοῦ καί ὀφείλουμε νά διακονοῦμε ἐν φόβῳ καί τρόμῳ τήν σωτηρίαν τῶν νέων βλαστῶν τῆς Ἐκκλησίας.

-τῆς Χριστοκεντρικότητας. Διακονοῦμε σ΄ ἕνα ἔργο τό ὁποῖο ἔχει ἀποκλειστικό σκοπό νά μορφώσει τούς πιστούς τῆς Ἐκκλησίας μας καί/κατά τό πρότυπον τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σ’ Αὐτόν ἀναφερόμαστε. Σ’ αὐτόν καταφεύγουμε. Πέριξ αὐτοῦ κινούμεθα. Χριστός καί μόνον Χριστός καταγγέλεται ἀπό ἐμᾶς.

-τῆς αὐτενέργειας. Δέν πρέπει οἱ πιστοί τῆς Ἐκκλησίας μας νά συνηθίζουν σέ μία παθητική σχέση μέ τήν ἐνορία. Πρέπει νά τούς δοθεῖ ἡ δυνατότητα νά δραστηριοποιηθοῦν καί νά δραστηριοποιοῦνται συνεχῶς προοδευτικά.

  -τῆς ἐποπτικότητος. Ὁ πιστός τῆς Ἐκκλησίας μας πρέπει νά ἔχει προσλαμβάνουσες παραστάσεις ἀπό ὅλη τήν ἐνοριακή ζωή (λατρευτική, ἱεραποστολική, κατηχητική, λειτουργική) γιά νά βοηθηθεῖ νά ἐνταχθεῖ συνειδητῶς σ’ αὐτή.

-τῆς προσωποκεντρικῆς προσέγγισης. Χρειάζεται νά λαμβάνουμε ὑπ’ ὄψιν τίς πραγματικές ἀνάγκες τόσο τοῦ πιστοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ καθενός ξεχωριστά. Νά μήν μᾶς διαφεύγει ἡ ἡλικία του, ἡ οἰκογενειακή κατάστασή του, τό περιβάλλον πού ζεῖ καί δραστηριοποιεῖται. Ἔτσι θά τό βοηθήσουμε ἀποτελεσματικότερα, συνολικά καί ὑπεύθυνα.

-τοῦ «ἐθισμοῦ» στήν ἐκκλησιαστική ζωή

Ὅλοι οἱ πιστοί θά πρέπει νά μάθουν νά συμμετάσχουν οὐσιαστικά καί γνήσια  καί ὄχι τυπικά καί ἐπιδερμικά στήν ζωή τῆς ἐνορίας μας. Ἡ ἐνορία μας εἶναι τό σπίτι, ὁ οἶκος τοῦ Θεοῦ στόν ὁποῖο συγκεντρώνονται τά παιδιά τοῦ Θεοῦ. Μή τό παραμελοῦμε καί ἄς μήν τό ξεχνοῦμε αὐτό.

Ὅλα αὐτά συμβάλλουν νά συντείνουν στό νά μορφωθεῖ ὁ Ἰησοῦ Χριστός μας ἐντός ὅλων μας καί νά ζήσουμε ἐν Χριστῷ ὥστε νά ἀποκτήσουμε γνήσιο καί ἀνόθευτο τό ὀρθόδοξο βίωμα.

  Στόν σύγχρονο μεταβαλλόμενο πολύ γρήγορα ἀλλά καί αὐριανό κόσμο μας πού μᾶς ἐπιφυλάσσει ἐκπλήξεις καί πρωτόγνωρα πράγματα ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει μιά πολύ ξεχωριστή, ἰδιάζουσα πρωτόβουλη, πρωτοποριακή καί ὑπεύθυνη ἀποστολή.

Στίς μέρες μας πού πλεονάζει ἡ ἐναγώνια μετανάστευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἰδεολογία σέ ἰδεολογία, ἀπό τόν ἕνα τρόπο ζωῆς στόν ἄλλο, ἐμεῖς οἱ πεῖραν λαβόντες τοῦ καινοῦ (νέου) τρόπου ζωῆς πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἐκκλησίας μας ἀτενίζει τό μέλλον ἄφοβα γιά τήν ἀναμέτρηση της στό χῶρο τῆς ἀλήθειας καί τῶν ἀξιῶν. Γνωρίζουμε πού πορευόμεθα ἀρκεῖ νά μένουμε στό σωστό δρόμο τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος καί στή σωστή ἐμπειρία τοῦ ὀρθόδοξου ἤθους.

Πεποίθησή μας εἶναι ὅτι : Ἡ Ἐκκλησίας μας ἀποτελεῖ τήν σύγχρονη πρόκληση γιά κάθε πνεῦμα πού ἀναζητεῖ λύση, γιά κάθε ψυχή πού ἐπιποθεῖ τήν ἀνεκλάλητη χαρά πού χαρίζει ἡ εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας, ἡ ἀγάπη γιά τούς ἄλλους καί ἡ συμφιλίωση μέ τό Θεό.